kamisamahikita

 

 

พอดีได้แว้บไปแถวลิโด้  เลยเห็นโปรแกรมหน้า  วันที่ 7 มกราปีหน้า  ได้ลงโรงเสียทีภาคนี้ฉายช้ากว่าญี่ปุ่น2เดือนกว่าๆแน่ะ  ไอ้เราก็รอ..ร้อ...รอ  คิดว่าภาคนี้ก็คงไม่โปรโมตอะไร   กลัวมันเข้าฉายแล้วเราไม่รู้อ่ะ  ขอแซวหน่อยว่าโปสเตอร์ภาคนี้  งั่กกันทุกคน  ไม่เจริญหูเจริญตาเลย  ไม่อ่านการ์ตูนมาก่อนเราก็คงไม่ดูเหมือนกัน

 

ก่อนจะบ่นเรื่องหนัง  ไหนๆก็จะสิ้นปีแล้ว  อยากรวมที่สุดในรอบปีหน่อย   ปีนี้เราดูหนังไปกี่เรื่องก็จำไม่ได้เหมือนกัน  แต่คิดว่าไม่ต่ำกว่า 50 เรื่อง      ปกติก็ไม่ค่อยได้ดูหนังใหม่ๆเท่าไหร่  เป็นคนไม่ล้ำอ่า....ที่สุดของเรานี่ก็เฉพาะหนังที่เราได้ดูในปีนี้อ่านะ

 

เสี่ยงต่อเส้นโลหิตในสมองแตกที่สุด

 

 

ก็คือหนังที่ดูแล้วงงบวกโง่ที่สุดในรอบปี  เราขอยกให้ Nightmare Detective  หนังญี่ปุ่นที่ต้องโหลดมาดู  เพราะเห็นเทรลเลอร์แล้ว  ภาพมันสวย  แล้วก็ดูป่วยๆดี  มี Ryuhei Maisuda กะ HITOMI เล่นด้วย  พลาดได้ไง    จริงๆแล้วภาษาไม่ใช่อุปสรรคเท่าไหร่สำหรับการดูเรื่องนี้  เพราะหนังมันเดินเรื่องแบบตู้มต้าม  แต่ไอ้ที่งงก็เพราะมันชอบมีฉากแบบความจริงบ้าง  หลอนบ้าง  เมื่อกี้นั่งอยู่นี่  แว้บตัดไปอยู่อีกฉาก   ฉากแอคชั่นช่วงไคลแมกซ์ก็ตึ้บๆ และงงด้วยว่าไอ้ความสามารถของพระเอกเนี่ยมันเอามาใช้อะไรได้  ในเมื่อไม่เห็นเคยช่วยใครสำเร็จเลย   และถ้าจำไม่ผิด  อีตาShinya Tsukamoto เป็นผกก.อีกแล้วคับทั่น!!  เล่นเองด้วย  โรคจิตสุดๆ!!

 

 

เรื่องนี้ไม่เคยเขียนถึง  ขอเล่าเรื่องย่อหน่อยละกัน  มันเป็นหนังแนวสอบสวนเหนือธรรมชาติ   คืออีตาพระเอกในเรื่องเนี่ยมีความสามารถพิเศษเข้าไปในความฝันของคนอื่นได้  พอดีกับที่เกิดคดีฆ่าตัวตายแบบสุดโหดขึ้นหลายราย   ตำรวจจึงตั้งทีมขึ้นมาสอบสวนเรื่องนี้ และพบว่านี่ไม่ใช่การฆ่าตัวตายธรรมดา  ซึ่งฆาตกรต่อเนื่องรายนี้  เป็นอีกหนึ่งคนที่มีความสามารถทำให้เหยื่อฝันร้าย  และลงมือสังหารตนเอง

 

ไม่น่าสร้างเลยที่สุด

 

 

 

อันนี่สดๆร้อนๆ  เพราะเพิ่งได้ดูทางช่อง7ไปเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมานี่เอง   เรื่อง Hanayori Dango final ปกติแล้วเราไม่เคยชอบเรื่องนี้เลย  ไม่ชอบทั้งพล็อต  และไม่ชอบที่คนชอบมันมากมายเหลือเกิน  แต่พอดีวันั้นว่างๆเลยเปิดไว้หน่อย  ดูไปได้ไม่กี่นาทีก็เกิดคลื่นไส้....หน้าซีด....ปากสั่น....คือมันเลี่ยนมาก    ถ้าถามว่ามีส่วนไหนที่ดีบ้าง เราคงตอบไม่ถูกจริงๆ   ที่บอกว่าไม่น่าสร้างเลยก็เพราะเค้าสร้างกันไปเยอะแล้ว   ที่สำคัญคือไม่ว่าจะเวอร์ชั่นไหนก็ไม่ชอบอ่า  แนวนี้ไม่ใช่ทางเลยจริงๆ

 

เจ็บที่สุด

 

 

เข้าวินมาเรื่องเดียวโดดๆ  ปีนี้ไม่มีหนังเรื่องไหนทำให้เราเจ็บได้เท่า The Mist   เจ็บตรงตอนจบนี่ล่ะ  ที่จริงตอนเจ็บแบบนี้เราว่าไม่ค่อยชอบนะ   แต่สำหรับเรื่องนี้เราว่าเยี่ยม    พอดูเรื่องนี้จบ  เราจำชื่อผกกคนนี้ได้แม่นเลย  Frank Darabont

 

สะดิ้งที่สุด

 

 

 

 

 

เราขอเรียกซีนนี้ว่า  ซีนเปิดหมวก  เป็นหนึ่งฉากจากเรื่อง Cinderella man ที่พระเอกยอมเสียศักดิ์ศรีบากหน้าไปขอบเศษตังค์จากพวกผู้ดีโปรโมเตอร์มวย   เพราะต้องการเอาตัวลูกที่กำลังป่วยกลับมา   ไม่รู้ทำไม  แต่เราจี๊ดมาก.....

 

เสียวแว้บ....ที่สุด

 

 

 

สุดยอดผู้ร้าย  จากเรื่อง No country for old men  บทของ Javier Bardem เล่นได้เฉียบมาก....  ออกมาซีนไหนมีคนตายแน่     มาแบบนิ่งๆ แต่น่ากลัวอ่า....เหมือนมีอะไรรังสีอำมหิตพุ่งออกมาจากร่างพี่แก

 

แทบจะนับญาติกันที่สุด

 

 

 

 

ปีนี้ดูหนังที่อีตา  Shinya Tsukamoto ไปตั้ง 5 เรื่องแน่ะ  มีทั้งแบบที่ตั้งใจดู  รู้อยู่แล้วว่ามีอีตานี่เล่น  และแบบที่ไม่ปรารถนา  แต่ดันโผล่มา  มีเรื่อง  Drowning Man, HAZE , Nightmare Detective , Marebito  และ Machine Nikki <ที่บังอาจหอมโมริตะไปตั้งหลายฟอด  สยองแทนเลย  ยิ่งเกลียดเข้าไปอีก>

รองลงไปก็มีเฮีย แบรด พิทท์  ดูไป 3 เรื่อง มี  Seven , TROY และ   The curious case of Benjamin Button  อีกคนดู 3 เรื่องเท่ากัน  จากตอนแรกไม่รู้จัก   กลายเป็นคุ้นหน้าไปเลย  คริสเตียน  เบล  มี  Batman the dark knight  , Public Enemies  และ  Laurel Canyon 

 

ไม่เข้าใจที่สุด

 

 

 

ไม่เข้าใจว่าเรื่อง Twilight    นี่มันหนุกตรงไหน   ก่อนดูหนังก็ค่อนข้างชอบ Robert Pattinson นะ  เหมือนพระเอกการ์ตูนญี่ปุ่นอ่ะเราว่า  ตัวสูงๆ  ผอมๆ  หน้าขาว ปากแดง  แต่พอดูหนังแล้ว  กลายเป็นไม่ชอบ    เราว่าในหนังดูไม่ค่อยแมนอ่า.....  <ถ้าเป็นฝรั่งยังไงก็ต้องแบบ Johnny Depp ล่ะมั้ง  >   แล้วหนังก็นะ   ฝันหวานอะ  ไม่ชอบพล็อตแบบนี้    แม้จะรู้อยู่ก่อนแล้ว  แต่แอบหวังว่ามันจะหนักทางแอคชั่นมากกว่านี้  แต่นี่แบบ....มันการ์ตูนผู้หญิงชัดๆ  

 

 

 

 

 

 

 

 

เมื่อวานนี้เป็นวันที่เราเบื่อโลกมาก.....เออ....หมู่นี้เหมือนพิมพ์คำนี้บ่อยแฮะ   แต่วันนี้ก็เบื่อไม่แพ้กันหรอก  อาจเป็นเพราะ  รู้ผลสอบแล้ว  รึว่า  อาจจะเป็นเพราะ  เมื่อคืนนอนตี4กว่าก็ได้  แต่ที่แน่ๆ คือ  ความรู้สึกนี้มันอยู่กับเรามาร่วม 2 เดือนแล้ว  มีบางครั้งที่รู้สึกเหมือนมีแสงสว่างวาบมาโดนตัว  แต่พอเอาเข้าจริง  เรากลับชอบความมืดมากกว่า....

 ข่าวที่ทำเอาคนนอนตื่นเที่ยง<เมื่อวาน>อย่างเราแทบช็อค  ก็คือข่าวการเสียชีวิตของนักการเมืองจมูกโตคนนั้น  ถึงไม่ได้ชื่นชอบอะไร  แต่มันน่าใจหายไม่แพ้ตอนไมเคิล แจ็คสัน   ตกเย็นมา  ก็ได้ยินน้องบอกว่า  หนูเอมี่  ธิดาวานร  รถคว่ำอีก  นี่มันวันวินาศสันตะโรอะไรกันเนี่ย....คนเนี้ย  เราชอบด้วย ตอนแรกนึกว่าไม่หนัก  แต่เมื่อเช้าเห็นข่าวว่ายังไม่ออกจากไอซียูเลย......ไม่เอานะ แบบตอนบิ๊กอ่ะ  ทรมานใจ.....

 

ต่อไปนี้จะเป็นรายการสารภาพบาป   ตั้งแต่เปิดเรียนมาร่วมเดือน  ทั้งๆที่รู้ว่าเทอมนี้วิชาหินมาก....แต่เราก็เอาแต่เที่ยวเล่น  และนอนดูหนังตลอด  วิชาความรู้คืนอาจารย์ไปหมดแล้ว.....แถมยังขี้เกียจ  ไม่อยากไปเรียนอีก  เมื่อความขี้เกียจเข้าครอบงำ  อะไรจะมาต้านทานได้.....ขี้เกียจจนไม่อยากทำอะไรเลย  ทั้งๆที่รู้ว่ากะลังปล่อยเวลาให้ผ่านไปอย่างไร้ค่า  ปีใหม่กำลังจะมาถึงแล้ว  มันต้องผ่านไปอีกปี  เราก็ต้องแก่ลงอีกปี....พอตั้งใจว่า  เอาล่ะ  จะขยันแล้วนะ  ผ่านไปวันสองวันก็ลงอีหรอบเดิม  พลังกาย  พลังใจหายไปเสียสิ้น  ใกล้ตายแล้วมั้ง.....

 

จริงๆแล้ว  คนเราจะไม่มีทางเข้าใจอะไรใครได้  จนกว่าจะได้ลงมายืน ณ ตำแหน่งเดียวกัน  เหมือนกับยาจกไปบ่นเรื่องความจนกับคนรวย  พูดให้ตายยังไงก็ไม่มีทางเข้าใจ   หรืออย่างคนดูมวย   ดูแล้วรู้ดี  ต้องแย็บอย่างงี้  ต้องชกแบบนี้  ก็ดีแต่พูด  ไม่ได้ลงมาทำเอง  ไม่รู้หรอกว่ามันยาก   เวลาดูรายการทีวี  หลายครั้งที่ได้ยินคนบอกให้คิดบวก  ไม่ว่าใครก็สร้างโอกาสได้  จับพวกบ้านรวยทั้งหลายมาพูด   เราไม่ชอบเลย  เพราะจริงๆแล้วมันมีตัวแปรหลายอย่าง  ไม่มีใครเลยที่จะเหมือนกัน  คนที่ชอบวิพากย์วิจารณ์คนอื่น   ทำไมเค้าทำอย่างนั้น  ทำไมเค้าทำอย่างนี้..  .ก็เพราะว่าเค้าไม่เหมือนคุณยังไงล่ะ

 

เมื่อ 2 วันก่อนได้ดูสารคดี ท่องโลกกว้างช่อง TPBS หลังจากไม่ได้ดูมานาน  เพราะพักหลังๆเกลียดการดูฟรีทีวีมาก.....มันไม่มีอะไรให้ดูเลยจริงๆ  สารคดีก็มีแต่เรื่องสัตว์  ที่เราไม่ชอบ   จนมีเรื่องของ ชาร์ลส  ดาร์วิน  มาฉาย  เราคิดว่าเป็นสารคดีที่ดี   ขนาดนั่งดูแบบไม่ตั้งใจ  ดูไปกินไป  ก็ยังได้รสประทับใจเหมือนได้ดูหนังเรื่องนึงเลย   และคิดตามไป  ในเมื่อสิ่งมีชีวิตทั้งหลาย  เพื่อมีชีวิตรอด มันใช้เวลาเนิ่นนานปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อม   ถึงขนาดเปลี่ยนแปลงรูปร่างไป   กลายเป็นอีกหลากหลายสายพันธ์   พวกสายพันธ์เก่าที่ปรับตัวไม่ได้ก็ต้องตายไป   เป็นการจำกัดประชากรโดยกลไกของธรรมชาติ.....ไม่น่าแปลกเลยที่มันยังมีมนุษย์ประหลาด  วิ่งตามชาวบ้านเค้าไม่ทันอย่างเราอยู่ด้วย   ไม่อยากโดนกำจัด   แต่ก็ไม่อยากเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อความต้องการของคนอื่น....ใครก็ไม่รุ  

 

 

บ่นยาว.....ขนาดนี้  ยังไม่คิดจะไปออฟมีทติ้งหรอกนะ  ยังอยู่ดี......วันนี้จะมาเขียนถึงละครกึ่งๆหนัง   ฉายทางรายการ Engimono   ซึ่งเป็นการนำบทละครที่แต่แรกใช้แสดงเป็นละครเวทีในคณะต่างๆ  เรื่องไหนน่าสนใจ  เค้าก็เลือกมาทำเป็นละครฉายทางทีวี  โดยคัดเลือกนักแสดงดังๆมาแสดงบทนำ    ไม่แน่ใจว่ามีแต่แนวป่วยๆรึเปล่า  เพราะเราก็ไม่ใช่แฟนประจำอะไร  แต่เท่าที่เคยดูมา  ก็ชัดเจนอ่ะ  ว่ามืดหม่นเหลือเกิน....

เนื่องจากดูแบบซับเกาหลี  ซึ่งไม่ได้ช่วยอะไรเลย   เพราะไม่กระดิกซักตัว  เลยต้องพึ่งภาษาญี่ปุ่นเจ้าเก่า  แต่ก็ไม่ได้แตกฉานอะไร  เพาะฉะนั้นรายละเอียดปลีกย่อยแน่นอนว่าพลาด...แต่โครงเรื่องหลักๆของเรื่องที่กะลังจะเขียนถึงนี้  ชื่อตอนว่า  Gekijo หรือแปลเป็นอังกฤษว่า passion 

ทั้งสองเรื่องที่เราดูมาแสดงนำโดย Go morita  คนที่เราคลั่งเอามากๆตอนนี้นี่เอง  แน่นอนว่าถ้ามันไม่เล่น  เราคงไม่มีทางตะเกียกตะกายหามาดู.....ที่จริงพล็อตมันไม่อะไรเลย  แค่เด็กวัยรุ่นเลวๆ  ที่พ่อแม่ฆ่าตัวตาย  และทิ้งหนี้ไว้ให้ใช้ท่วมหัว    และด้วยความที่นิสัยมันแย่   แถมยังคบเพื่อนแย่ๆอีก  มันเลยพากันดำดิ่งไปถึงไหนต่อไหน  บอกตามตรงว่าโมริตะเล่นบทแบบนี้  เราไม่รับเลยอ่ะ  มันเลวมาก.....ปกติชินแต่แบบบ๊องๆ  อย่างใน Guitan  ถึงจะรู้ว่ามันหน้าโฉดมาก....ควรมาสายนี้  แต่แม่ก็ไม่รักอยู่ดี     อาจเป็นเพราะมันดราม่ามาก....ตัวละครทุกตัวมีหลากหลายมุม  บางทีก็น่าเห็นใจ  บางทีก็น่าแช่ง   นักแสดงที่เลือกมาเล่นนี่ก็แสดงเก่งกันทุกคนเลยแฮะ  ดูแล้วอิน   เลยเครียดตาม  แต่ดูแล้วไม่เอาใจช่วยใคร  เพราะไม่มีใครเป็นคนดีจริงๆเลยซักคน  เหมือนเป็นการรวมตัวของคนบาป  บาปมากบาปน้อย  เด๋วหางจะค่อยๆโผล่ออกมาเอง  เรียกว่ามีชนักติดหลังกันทุกคน  แต่ก็ยังวนเวียนคบหากันอยู่  เมื่อไหร่ที่ความจริงถูกเปิดเผย   มันก็พังครืนลงเมื่อนั้น

 อย่างหนึ่งที่ชอบมาก  คือ  ไตเติล  ไอเดียกระฉูด  เอานักแสดงทุกคนมานั่งมืดๆในบ้านสภาพเละเทะ  ข้าวของกระจัดกระจาย  บวกหิมะตกเข้าไปอีกต่างหาก  แล้วฉายไฟวาบๆคล้ายแสงจากประภาคาร  แต่ละคนก็หน้าตาบูดบึ้ง  บอกบุญไม่รับเลยทีเดียว  เหมาะกับอารมณ์ของหนังมาก....อีกอย่าง  คือ ความสมจริง  สมจัง  แบบที่ดูแล้วไม่รู้สึกมีอะไรตะขิดตะขวงใจ  ว่ามันโม้ว่ะ  คนแบบนี้  เรื่องแบบนี้มีอยู่จริงแน่นอน....<แต่ถ้าไม่มีได้จะดีกว่านะ>  เราว่ามันแรง  ไม่ได้แรงที่ภาพ  แต่แรงที่เรื่อง  ถ้าจัดเรทมาฉายบ้านเราคงได้ "ฉ"

 

 

อีกเรื่องโมริตะเล่นไว้ประมาณปี 2003  นู่น  เรื่อง Machine Nikki  หรือ  บันทึกหุ่นยนต์  ประมาณนี้  อันนี้เอาธีมมาจากเรื่อง Wizard of Oz   ที่มีโดโรธี  หุ่นไล่กา  สิงโต  และ หุ่นยนต์  ออกเดินทางไปด้วยกันเพื่อตามหาสิ่งที่ตนขาดไป  แต่ดูแรกๆ  มันจะยังไม่พ่นออกมางี้หรอก  ต้องดูไปเรื่อยๆ 

เราเข้าใจว่าโลเกชั่นในเรื่องมันคงถูกเซ็ตไว้แบบสมมติเอา  เพราะเรื่องนี้ต่างกับเรื่องข้างบนอยู่มาก  อันนี้จะมาทางแฟนตาซี  ไม่มีอะไรจริงเลย  แต่มีอย่างนึงที่เหมือนกัน  คือมันป่วย....เริ่มเรื่องด้วยคืนพายุกระหน่ำ  ตัวพระเอกที่<คิดว่า>ตัวเองเป็นหุ่นยนต์  กับ  หญิงสาวหลบอยู่ในบ้านพักมืดๆ   การมาถึงของเจ้าของโรงงานที่ตั้งตนเป็นพี่ชาย  และ สาวใหญ่ที่หญิงสาวเรียกว่า  เซนเซ  <อาจารย์>  

เรื่องมันสมมติๆเอาทั้งนั้น  มีความประหลาด  พิลึกพิลั่น  อัดแน่น   รวมถึงความกดดัน  ความปรารถนาบางอย่างที่ต้องซ่อนมันเอาไว้ให้มิด   2เรื่องนี้เราขอเล่าแบบโป๊เลยละกัน  เพราะคิดว่าคงมีน้อยคนมากที่ได้ดูอ่านะ   คือตัวหุ่นยนต์เนี่ย  แม้จะถูกเรียกจากเจ้าของโรงงานว่าน้องชาย  แต่เค้าก็ถูกล่ามโซ่ไว้กับบ้านตลอดเวลา  ในขณะที่หญิงสาวต้องออกไปทำงานในโรงงาน  และเจ้าตัวเริ่มรู้สึกชอบหุ่นยนต์  แต่เก็บกดไว้   จนกระทั่งเซนเซ  คนที่หญิงสาวรักเคารพปรากฏตัว  ทว่าเซนเซกลับมีท่าทีสนใจตัวหุ่นยนต์มากจนเกินงาม  และข่มเหงหญิงสาวราวกับเธอเป็นคนโง่ มาถึงตรงนี้ความจริงก็เปิดเผยออกมาว่า  เซนเซก็เป็นหุ่นยนต์เหมือนกัน  ส่วนทางด้านเจ้าของโรงงานก็เกิดคลั่งไคล้สิงโตขึ้นมา  อยากเป็นสิงโต?    จนเมื่อหญิงสาวเปิดเผยความรู้สึกออกมา  และออกปากชวนหุ่นยนต์ให้หนีไปด้วยกัน แต่หุ่นยนต์ไม่กล้า ทว่า เกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิด  ต้องตกกระไดพลอยโจน  ลงมือสังหารเจ้าของโรงงาน  ทั้ง 2 คนเรียกเซนเซให้มาช่วยจัดการศพ  แต่อยู่ดีๆเจ้าของโรงงานก็ลุกพรวดขึ้นมาอีก!! หุ่นยนต์มีใจคิดจะหนีขึ้นมาแล้ว  จึงขอให้หญิงสาวใช้ขวานตัดเชือกให้  แต่หญิงสาวกลับไม่ได้ตัดแค่เชือก  แต่ตัดขาออกมาด้วย  หุ่นยนต์จึงได้รู้ว่าตัวเองไม่ใช่เครื่องจักร  <ก็มีเลือดโชกซะ>  เอ้อ...สุดท้ายมันก็บานปลายไปจนถึงขั้นวางเพลิงเผาเมืองนู่นเลย   จบแบบฉิบฆายวายวอด  อันนี้ก็เป็นอีกส่วนที่คล้ายกัน   

 เราว่าตอนนี้น  โมริตะกะลังท็อปฟอร์มเลยอ่ะ  หน้าตานี่หล่อที่สุดเท่าที่เคยเห็นเล่นหนังมา  คงเพราะคอสตูมด้วย  มาทางหม่น   เห็นภาพจากเรื่องนี้แล้วอยากเอาเพลงของ Dir en grey มาประกอบ  หน้าตายิ่งเหมือน  Kyo  ยังกะพี่น้องคลานตามกันมาอยู่ด้วยดิ่ 

 

 

 

 

ช่วงที่ผ่านมามีโอกาสเก็บแต้มกับการดูหนังป่วยหลายเรื่องอยู่  และการไปนั่งเรียนในห้อง  ก็ยิ่งทำให้สำนึกได้ว่าหนังที่ตัวเองดูนั้น  เอาไปคุยกับชาวบ้านไม่ค่อยได้  คงโดนมองแปลกๆแน่  ต้องเอามาพ่นในนี้แหละ

 

 

 

เริ่มจาก  Suicide Circle  ก่อน  เรื่องนี้ได้รางวัลด้วย  แต่จำไม่ได้ว่าจากเทศกาลอะไร  หนังพยายามสื่อถึงความว่างเปล่า ความหมายของการมีชีวิตอยู่ ที่หาไม่เจอ เลยไม่รู้จะอยู่ไปทำไม < เคยมีซักแว้บที่คิดแบบนี้มั่งมั้ย  เราคิดบ่อยจนชินไปแล้ว  >  และชักนำให้เกิดการฆ่าตัวตาย แต่วิธีการเล่าเรื่องออกจะแปลกๆอยู่เหมือนกัน  มาทางดูไม่ค่อยรู้เรื่อง  ใส่เรื่องแยกย่อยเข้ามาหลายทาง  และค่อยๆขมวดจบกันไป    แต่เราว่าหนังมันไม่หยาบมาก  และซุกของเก่งดี  คืออยากสั่งสอน  อยากบอกอะไร   เค้าไม่พ่นออกมาตรงๆ  ตีความกันเอาเอง  จะตีออกไม่ออกก็ตัวใครตัวมัน

 

เรื่องต่อมา  เป็นงานของผกก.และนักแสดงที่เราเกลียดมาก.....คนหนึ่ง <แต่เรื่องนี้เป็นTakashi Shimizu กำกับ>  แต่ก็ยังดูงานของเค้าอยู่ได้  ไม่รู้ทำไม  อาจเป็นเพราะเราหวังมั้ง  หวังอะไรบางอย่างจากหนังทั้งๆที่แทบจะไม่เคยได้อะไรกลับมาจากหนังของตานี่  <อ้าว>   ผกก.บวกนักแสดง คนนี้ ชื่อ Shinya Tsukamoto  หากหนังเรื่องใดเห็นหน้าเค้าล่ะก็  ให้มั่นใจได้เลยว่ามันป่วยแน่ 

 

 

เรื่อง Marebito  โหย....อยากบอกว่าก่อนดูต้องทำใจอยู่นาน  เนื่องจากจำได้ว่าเราดูมันหลังจากดู Tokyo Sonata จบไป 2-3 วัน  มันเป็นช่วงเวลาที่ดาวน์ที่สุดในรอบปีของเราเลยก็ว่าได้  ตอนนั้นเบื่อโลกมาก....เบื่อจนคิดว่าถ้านั่งๆอยู่แล้วมีประกาศออกมาทางทีวีว่า  อีก 3 นาทีโลกจะแตก  เราก็คิดว่าไม่เป็นไร  เพราะฉะนั้นการจะดูหนังแนวนี้ตอนดาวน์ๆนี่มันเป็นเรื่องต้องห้าม   แต่ตอนนั้นไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรเลยจริงๆ  เอาวะ....อย่างน้อยก็นอนดูหนังละกัน 

เรื่องนี้เป็นเรื่องของช่างภาพที่สนใจคดีสะเทือนขวัญคดีหนึ่งที่เกิดขึ้นในสถานีรถไฟใต้ดิน  ซึ่งตัวเอกอยากรู้ว่าสิ่งที่คนร้ายเห็นก่อนลงมือกระซวกตาตัวเองคืออะไร?   เค้าจึงออกตามหา......แล้วก็เจอทางลงไปใต้ดินลึก....ลึก...ลงไป  และไปเจอหญิงสาวที่เหมือนมนุษย์ แต่เรียกไม่ได้ว่าเป็นมนุษย์  ก็ตามชื่อเรื่องนั่นล่ะ  Marebito  คนแปลก = แปลกคน เราว่ามันแปลกกันทั้งคู่เลย  

 

 

 

เรื่องต่อมาเป็นหนังความยาวไม่ถึงครึ่งชั่วโมงดี   เรื่อง HAZE  อันนี้ใครชอบของแปลก  แนะนำเลย  เวลาทั้งหมดของหนังหมดไปกับการคลำๆคลานๆ อยู่ในรูมืดๆแคบๆ   ทดสอบความอดทน<ในการดู>   ดูจบแล้วก็ต้องมานั่งตีความกันหัวแทบแตกอีก  เกือบจะเป็นหนังที่งงที่สุดในรอบปีที่ได้ดู

 

 

 

Drowning man  เราชอบชื่อเรื่องนี้มาก....ไม่รู้ทำไม  เห็นชื่อแล้วก็รีบหามาดูทันที  เรื่องราวก็ตรงตามชื่อเป๊ะ  เป็นเรื่องของคู่สามี ภรรยาที่เย็นวันหนึ่งคุณสามีพบว่าเมียตัวเองนอนตายอยูในอ่างอาบน้ำ  แต่ทว่า... เมียก็ลุกมากินข้าวด้วยเฉยเลย  แล้วมันก็วนๆอยู่เงี้ย  คือคุณสามีสับสนว่าเมียตายจริง  รึว่าไม่ตายกันแน่   แล้วระหว่างนี้เอง  มันก็เริ่มผุดตอ  ปัญหาต่างๆที่เคยเก็บงำอยู่ในใจก็ค่อยๆเผยออกมา

 หนังนิ่งมาก....ดูไปหาวไปตลอดเรื่อง  แต่ทนดูจนจบเพราะอยากรู้ว่ามันจะยังไงต่อ 

 

 

 และเรื่องสุดท้าย แวะมาที่หนังของผกก. Ryuhei Kitamura   กันบ้าง  หนังเรื่อง Midnight Meat Train  เรื่องของช่างภาพที่บังเอิญรู้ตัวฆาตกรโรคจิตบนรถไฟฟ้าใต้ดินเที่ยวสุดท้าย   หนังมีรายละเอียดหลายอย่างที่เราชอบมากเป็นการส่วนตัว  ทั้งอาชีพของตัวคนร้าย  และพฤติกรรมประหลาดๆของทั้งผู้ดีผู้ร้ายเลย  แต่ว่าพอเดินมาถึงตอนจบ  มันค่อนข้างออกทะเลไปนิด  เหตุผลไม่ค่อยน่าเชื่ออ่ะ  แต่ดูสนุกดี

 

 

 

 

 

 

เมื่อวันจันทร์  เราหง่าวมาก....ตามประสาคนใจเล็กใจน้อย   เปิดเรียนใหม่ๆเป็นปรับตัวไม่ค่อยได้  บวกกับความขี้เกียจเข้าครอบงำแบบเต็มสตีม   ทำให้เกิดอาการเบื่อโลก  เบื่อมากๆเข้าก็เลยคิดว่าทำไงดี.....ไม่ไหวแล้ว  โคตรเซ็ง  ก็เลยอยากเจอเพื่อนขึ้นมา....นี่เป็นช่วงเวลาที่เราได้ตระหนักว่า  มนุษย์อยู่คนเดียวในโลกไม่ได้จริงๆ    ต่อให้เป็นคนที่รักสันโดษแค่ไหนก็ตามที  

และได้อ่านเมลของรุ่นน้องคนนึงที่เค้าบ่นมาตลอดว่าอยากเจอเรา  แต่ปีนึงจะได้เจอกันสักทีเปนเรื่องปกติ  เรารีบโทรไปนัดเค้า  ให้มาเจอกันวันนี้   วันศุกร์ที่ 13 ตอนแรกก็คิดว่าจะไปดูหนังกัน  แต่ปรากฏว่าความเห็นสวนทาง  ชอบหนังคนละแนว  ถ้าตัดสินใจไปดูหนัง  มันจะต้องมีอีกฝ่ายที่ไม่แฮปปี้  เราเลยคิดว่าจะไม่ไป  แต่จะหาอย่างอืนทำแทน  หาข้อมูลร้านอาหารถูกๆ  ไปสะดวกในอินเตอเนต  ลิสต์มาหลายร้านอยู่  อีก 2 วันต่อมา  จะโทรไปถามว่าจะเอาไงกันดี  น้องแกดันป่วย   และขอเลื่อนนัดออกไป   เราบอกว่าไม่เปนไร  แต่พอวางสาย  เราก็รู้แก่ใจดีแล้วว่า  จนกว่าจะถึงปิดเทอมหน้า  เราจะไม่มีโอกาสเจอน้องคนนี้แน่นอน   ด้วยเวลา  และภาระหน้าที่ 

ที่เขียนถึงเรื่องนี้  เพราะมันทำให้เราคิดได้ว่า  หากได้ตัดสินใจปล่อยมือจากอะไรบางอย่างไปแล้ว  อย่าหวังว่าจะมีโอกาสแบบนั้นอีก     เพราะมันอาจจะมีเพียงแค่วันนั้นวันเดียว.....

 

 มาเข้าเรื่องหนังกันบ้าง....อยากจะเขียนเปรียบเทียบถึงหนัง 2 เรื่อง  ซึ่งมีวิธีจัดการกับความรักตรงข้ามกันอย่างสิ้นเชิง   นั่นคือ เรื่อง Monster  กับ  Juno

 

 

 

 

 

" รักอย่างมีสติ"

 

เริ่มจาก Juno  กันก่อน  เป็นเรื่องของเด็กสาววัย 16  ที่มีอะไรกับแฟนครั้งเดียวก็ท้อง   ต้องกลายมาเป็นแม่คนด้วยวัยเพียงแค่นี้  เธอจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไง  หาหนังมาดูกัน

เราว่ามันเป็นหนังแนวครอบครัว  แบบวัยรุ่นที่มีหัวคิด    ตัวเอกที่ใครๆก็ว่าเธอแสบ  เธอแปลก  แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับปัญหาที่ดูเหมือนจะใหญ่เกินวัยวุฒิตัวเองจะรับได้   เธอตัดสินใจอย่างไร.....  

 

 

 

 

 

"รักแล้วเสียสติ"

 

Monster  เป็นเรื่องของตัวเอกซึ่งเป็นผู้หญิงจรจัด  ไม่เคยได้รับความรักจากใครมาก่อน  จนกระทั่งมาเจอเด็กสาวที่ออกปากชมเธอเป็นคนแรก<  และคงเป็นคนเดียว>ว่าเธอสวย  ทั้ง 2 คนตัดสินใจออกมาใช้ชีวิตด้วยกัน  โดยคิดถึงแค่เรื่องสนุกที่รออยู่ข้างหน้า  แต่ลืมนึกถึงความโหดร้ายของโลกภายนอก   และแม้จะบอกว่าเธอมีฝัน  แต่วิธีคิดของเธอก็ช่างอ่อนหัดเหลือเกิน   

เรื่องนี้เราชอบมาก......ชอบประเด็น  แล้วก็ประหลาดใจกับการดำเนินชีวิตของนางเอกพอสมควร    ชาลิซ  ธีรอน  เล่นเนียนมาก.......และเธอทุ่มทุนสร้างจริงๆ   เพราะปกติหน้าตาเธอสวยจะตาย  แต่พอมาสวมบทนี้  ทั้งหน้าเยิน  อ้วนเผละ  ไม่มีอะไรเจริญหูเจริญตาเลยจริงๆ  ไหนจะท่าทางอีก....เห็นแล้วเผลอพูดออกมาเลยว่าต้องทำกันขนาดนี้เลยเหรอ  อีกคนก็ไม่แพ้กัน  คริสติน่า ริชชี่   คนนี้ถึงหน้ายังสวยอยู่  แต่ปล่อยเนื้อปล่อยตัวน่าดู สุดยอดทั้งคู่  

มาดูชีวิตอีกมุมของซอกหลืบในสังคม   เมื่อความรักพาพวกเขาไปไกลเหลือเกิน......เราว่ามันเป็นหนังที่ครบเครื่อง  ที่สำคัญคือ มันดูสนุกมาก    ตอนจบก็นะ   เราชอบตอนจบแบบนี้อ่ะ